triangle
Publicaties Gepubliceerd / Perspublicaties

Withley werkt in tbs-kliniek de Kijvelanden van Fivoor (Bron: MediVacature)

Af en toe staat ze neus tegen neus met een van de patienten met een licht verstandelijke beperkingen en een persoonlijkheidsstoornis. Maar zonder wrijving geen glans. Want als ze later ziet hoe goed iemand stappen maakt, voelt Withley van der Poll zich beretrots op haar werk.

Zomaar een verse tosti voor je neus gezet krijgen? ‘Je verwacht het misschien niet in een tbs-kliniek waar psychiatrische patiënten zijn opgenomen’, vertelt sociaal werker en verpleegkundige Withley. ‘Maar het zijn vooral mensen met een grote rugzak die veel hebben meegemaakt en bij wie veel mis is gegaan. Ze geloven niet snel dat iemand het beste met hen voorheeft. Die band moet je opbouwen. Dat merk ik als ik op een drukke dag de lunch heb overgeslagen en zij iets voor me maken’.

Heftig

Withley was tien toen ze voor het eerst over tbs hoorde. ‘De reacties waren veroordelend, zo van: die moeten ze maar levenslang opsluiten. Toch kon ik me niet voorstellen dat iemand zomaar een ernstig delict zou plegen. Tijdens mijn opleiding Social Work ben ik stage gaan lopen in de sglvg-kliniek. Dat vond mijn omgeving al heftig. Dus toen ik drie jaar geleden de overstap wilde maken naar de tbs-kliniek, vroegen ze zich af of ik nog niet genoeg meemaakte. Maar ik heb er geen dag spijt van gehad.’

Escalatie

Wel kreeg haar omgeving gelijk: dynamiek is er volop. ‘Soms gaat mijn alarmpieper wekenlang niet af, dan weer drie keer op een dag’, vertelt Withley. ‘Dat kan gebeuren bij een escalatie op de afdeling of een gijzelalarm. Gelukkig is er meteen opvang na elke soort escalatie. Van professionals, maar ook binnen het team praten we erover en geven we elkaar steun’.

Vlam in de pan

Als groepsleider staat Withley weleens neus tegen neus met een tbs-gestelde. ‘Een conflict kan spontaan opvlammen, maar er kan ook dagenlang spanning hangen. Dan hoeft er maar iets te gebeuren tot de bom barst. Door je dan niet weg te laten duwen, bouw je vertrouwen op. Een conflict heeft bovendien informatie en inzichten om verder mee te werken in het behandelplan. Dat helpt om stappen vooruit te zetten. In de gevangenis kom je vrij op een bepaalde datum, maar in de tbs telt juist die volgende stap’.

Sleutelhanger

Een mooi voorbeeld is de man die bekend stond als onbehandelbaar. ‘Hij had geregeld escalaties en is daarom vaak overgeplaatst’, vertelt Withley. ‘Aan het begin kreeg ik schreeuwpartijen over me heen en brieven dat hij mij nooit meer wilde zien. Toch liet ik me niet wegduwen en maakten we langzaam stappen op het gebied van verslaving, agressie en omgaan met spanningen. Aan het eind kreeg ik zelfs een verjaardagskaart en een sleutelhanger in de vorm van een W. Daar doe ik het voor: dat iemand dingen leert en uiteindelijk veiliger in de maatschappij gaat’.

Angstig

Dit jaar rondt Whithley ook haar opleiding Verpleegkunde af. ‘De somatiek is een nuttige aanvulling op mijn psychosociale kennis: zo kan iemand pijn in zijn maag hebben van spanningsklachten, maar ook fysieke klachten juist niet goed aangeven. Daarnaast gaat het gebruik van medicatie voor psychiatrische klachten soms gepaard met angst. Ik fungeer vaak als poortwachter, dan stel ik allerlei controlevragen om te beoordelen of iemand gezien moet worden door een arts of dat de klachten een psychische oorsprong hebben. Verder zet ik depots en heb ik veel contact met de medische dienst. Soms kun je iemand al geruststellen door zijn bloeddruk of temperatuur te meten.

Sporten

Nee, een gewone werkdag kent Withley niet. ‘Je weet nooit wat er gaat gebeuren. Naast vaste elementen als de dagopening, gesprekken voor coaching of een risico-inventarisatie en overleg met de huisarts of psychiater kan mijn dienst zomaar beginnen met sporten, de afwas of een kamer opruimen. Bij deze doelgroep bereik je het meest door dingen samen te doen’.